De dag begint niet goed vandaag. Ik ben Paulette vergeten te bellen, terwijl ze gisteren jarig was. Ik ben daar werkelijk heel slecht in. Nu is bellen toch al niet mijn ding, maar haar had ik natuurlijk wel moeten bellen. Ik lees haar berichtje vanmorgen om half zeven waarin ze haar teleurstelling laat weten en moet dan ook ruiterlijk toegeven dan ik haar door al het gedoe rond de slechte internetverbinding vergeten ben. Gelukkig accepteert ze mijn excuses.

Om 7:00 uur ga ik uit bed, het is nog steeds koud hier. De rest van het hotel is nog in volledige rust.

Nadat ik aangekleed ben en alles weer ingepakt is, heb ik nog tijd over voordat mijn ontbijt beschikbaar is. Mijn motor staat er waarschijnlijk nog, want ik heb geen melding gehad van MoniMotor dat hij verplaatst is sinds ik hem er neergezet heb. Ik loop met mijn Rackpack naar beneden, haal het alarm er af en haal de ketting tussen mijn achterwiel vandaan. De motor is kletsnat van de dauw, dus daarna een doek opgezocht in een van mijn zijkoffers om hem een beetje af te drogen. Ten slotte bevestig ik de tas op de buddyseat en zet het alarm er weer op. Het is tijd voor het ontbijt.

Dit keer geen ontbijtbuffet maar een eigen tafeltje waar alles klaar staat wat ik maar zou willen. Na het ontbijt naar boven, tanden poetsen, rugzak en toilettas mee en dan de sleutels inleveren en afrekenen.

De motor inrichten qua apparatuur en dan het contact aan. Wie schetst mijn verbazing: geen melding meer dat er een lampje stuk is! Ik kijk of hij het echt doet en ja hoor, mijn dimlicht doet het weer als vanouds. De breedtestralers durf ik nog niet aan te doen… Eerst maar eens zien dat ik onderweg ben.

Om tien voor negen rijd ik weg bij het hotel, het is fris, maar wel prachtig weer. Voorlopig gaat ik verder naar het zuiden. Omstreeks kwart over negen, heb ik het idee dat mijn BMW weer dorst heeft. Ik tank hem vol in de buurt van Annweiler am Trifels, niet dat dat op mijn route ligt, maar ik zag op het scherm van de Zumo, dat er een tankstation is. Aangezien het maar een stukje van de route ligt, kon ik hem goed gebruiken.

Als zijn dorst weer (voorlopig) over is, rijd ik richting Karlsruhe. Onder Landau in der Pfalz zijn de bergen en heuvels ineens verdwenen en is het dus vlak. De route voert mij echter door de wouden naar der Rhein, zodat het rijden door de vlakte geen straf is. Dat oversteek over de rivier het mindere gedeelte van vandaag zou zijn daar had ik al op gerekend. Het is dus niet anders… Ik pak een stukje snelweg en kom dan bij Ettlingen uit de drukte. Iets verder, in Waldbronn zet ik de motor stil aan de overkant van een bakker. Tijd voor een kopje koffie, het is tenslotte al bijna elf uur.

Dan naar het zuidoosten richting Pforzheim, maar net voor de stad draai ik (omdat ik de geplande route wil volgen) naar het zuidwesten. Ik kom helaas een Umleitung tegen bij Enzbr├╝cke, ik mag de L340 niet gebruiken om naar het westen te rijden. Ik volg een tijdje de omleiding, maar kies dan toch een weg waarvan ik denk dat die na de L340 uitkomt op mijn route. Ik rijd hem een meter of zeshonderd in en bedenk me dan, ik kan beter nog een weg later nemen, dan weet ik zeker dat ik na de L340 uitkom. Nu ik hier toch moet draaien, zet ik de motor maar even stil aan de kant van de weg, zodat ik een boom uit kan zoeken om achter te gaan staan. De natuur moet zijn loop hebben.

Precies om twaalf uur ben ik terug op de geplande route. Een twintig minuten later kom ik in Gernsbach terecht. Daar vind ik een bakker met genoeg ruimte op zijn terras om mijn motor te parkeren. Ik bestel een broodje en een koffie en zit dan heerlijk in de schaduw, want het is warm geworden, te relaxen. Voordat ik weer verder ga, zoek en vind ik een flappentap om mijn voorraad cash-geld weer aan te vullen.

Na drie kwartier pauze wordt het dan wel weer tijd om op pad te gaan. Ik duik nu het Zwarte Woud in, en rijd ook nog een stukje van de Schwarzwaldhoghstrasse (B500). Ik moet er ergens ook weer af, maar door de steile wanden hier is de GPS-ontvangst niet zo best, vandaar dat ik een weg te vroeg neem en dan tot de ontdekking kom dat ik wel heel veel afwijk van de route. Ik keer weer om.

Dan iets later toch, bij Ruhestein duik ik het Allerheiligendal in. Het schiet niet echt op door het verkeer door de dorpjes, maar is wel leuk om te rijden en de B500 ken ik al van vorig jaar met vriend Ton.

In het dorp Oppenau krijg ik te maken met een nieuwe Umleitung, maar gelukkig valt die binnen de dorpsgrenzen. Daarna slinger ik weer een stuk terug naar het oosten en stop in Bad Griesbach, want ik kan bijna niet meer tuffen. Ik heb het 30 graden zien worden op de display van mijn boordcomputer! Op een terras drink ik een halve liter alcoholvrije Weizen, was ik helemaal aan toe. Nu maar duimen dat ik het ophoud tot het bereiken van het onderkomen van vannacht. En ik wil ook nog tanken, maar dan zo laat mogelijk in de route.

Wanneer ik ter hoogte van Freudenstadt rijd, slinger ik vervolgens naar het zuidenwesten, wat een bochten, wat een mooie omgeving! Net voor Elzach moet ik naar het noordoosten, nog een kwartier tot Schonach im Schwarzwald. Laat op dat punt een tankstation staan, helemaal goed. Ik tank de motor weer vol en rijd dan het laatste mooie stuk naar Schonach. Om kwart voor vijf, na 318 km, parkeer ik de motor voor Gasthaus Grubstuben. Ik meld me bij mijn gastvrouw en ook zij verwachtte me gelukkig, je wordt toch een beetje wantrouwend als het bij het eerste hotel deze rit al misgaat.

Ik krijg de sleutel van kamer 5 en een tag voor de voordeur: een hypermoderne wijze om de deur te openen. Ik hoef de tag alleen maar voor een taglezer te houden en de deur gaat vanzelf open. Ik moet hem daarna nog wel zelf weer dicht doen.

Ik krijg een mooi parkeerplekje in een hoekje en haal dan de rest van mijn spullen van de motor. Ik installeer mezelf in de mooie kamer en spring dan eerst maar eens onder de douche. Dat is wel nodig na een dag zweten. Van de gevaarlijke bochten of van de temperatuur? Misschien wel van beide.

Ik kleed me om en lees dan de Zumo uit. Ook de actioncamera wordt leeggetrokken, maar op een of andere manier heeft hij het laatste stuk geen foto’s gemaakt. Jammer, maar ik heb er toch heel wat geschoten onderweg dus ik denk wel dat ik er genoeg heb.

Wanneer het zes uur geweest is en ik mijn maag hoor knorren, haal ik het remlicht van mijn helm (was ik vergeten) en zoek een tafeltje uit op het balkon. Het Gasthaus staat hoog in Schonach, zodat ik het dorp diep beneden me kan zien liggen vanuit hier.

Al snel heb ik mijn Weizen en mijn Putenschnitzel. Ook dit smaakt mij weer erg goed.

De W-LAN (wifi)-code werkt en het internetsignaal is hier prima, maar ook de 4G op mijn telefoon doet het hier goed.

Na de geslaagde maaltijd schrijf ik mijn verhaal op het balkon tot mijn bier op is. Het is ondertussen goed afgekoeld, dus het is nu wel lekker om naar binnen te gaan. Op mijn kamer leg ik alvast de kleding klaar die ik morgen denk nodig te hebben. Volgens de weersverwachting wordt het in de streek die ik doorkruis weer warm en zonnig.

Ik blader even in mijn nieuwe Promotor (motormagazine), die ik tegenkwam in mijn tas tijdens het uitzoeken van mijn kleding en ga dan aan de slag met het verzamelen van de foto’s die ik gemaakt heb met mijn telefoon. Dan kan ik ze te zijner tijd gebruiken voor mijn website.