Vrijdag 17 juli

Vrijdag 17 juli, gepland: 332 km, ca. 5,5 uren rijtijd.

Geloof het of niet, maar ook vandaag ben ik om zes uur al wakker, ik schakel de “wekker” uit en stap op half zeven uit bed. Ton wordt net of is al wakker.

Terwijl ik mijn ochtendfitness doe, duikt Ton de badkamer in. Tegen de tijd dat ik daar uit kom, heeft Ton het ontbijt al gereed staan op het balkon.

Na het ontbijt ruimen we de vaatwasser uit en reinigen de ontbijtspullen met de hand. Daarna grijpen we al onze bagage bij elkaar en beginnen de wandeling naar Eiscafe Garibaldi, nadat we de sleutels in het appartement achtergelaten en de deur in het slot getrokken hebben.

De motoren staan nog keurig op de plek waar we ze gisteravond neergezet hebben. Kan ook niet anders want Monimoto heeft zich niet gemeld. We ontkoppelen de motoren, zadelen ze op en manoeuvreren ze tussen de tafels en stoelen op het terras door naar de rijweg.

Om half negen rijden we richting het oosten de stad uit, maar het gaat al direct mis met de navigatie. Ik rijd vandaag zonder routebegeleiding middels stemaanwijzing, eens kijken of dat bevalt (omdat er een bluetoothontvanger gesmolten is…).

Ik zie dat MyRouteApp zich niet houdt aan de route die vast ligt in de Garmin, maar ben al afgeslagen. Ik rijd verder tot ik een geschikte plek vind op een industrieterrein om te zien wat er mis gaat. Na enig puzzelen weet ik niet wat er misging, maar heb ik de route opnieuw geladen en zie ik dat hij nu de vastgelegde route wel volgt (had is in eerste instantie wel de goede route ingegeven?). We keren dus terug naar Siegburg centrum en pakken daar de route op naar het oosten. Langs de rivier de Sieg, maar draaien al snel naar het noorden. We kruisen bij Overath Autobahn 4 en dan verder naar het noorden naar Wipperfürth.

We parkeren de motoren op de stoep aan de rand van het centrum, maken nog even een praatje met een medewerker van de plantsoenendienst die onze motoren bewondert en lopen dan het centrum in. We vinden al snel een bakkerscafé met een toilet, waar we koffie bestellen.

Een drie kwartier nadat we parkeerden rijden we weer verder. Nu naar het westen. Dan ten zuiden van Wemelskirchen langs nog verder naar het westen, Autobahn 1 kruisend en dan weer naar het noorden tot Wuppertal, dat we met een boog naar het noordoosten voor het grootste deel willen vermijden. Helaas krijgen we wel wat verkeersdrukte en verkeerslichten te verduren.

Pal ten oosten van Wuppertal pauzeren we, om half een, in Schwelm voor de lunch. Hier heb ik al eens een keer een weekend in een hotel gezeten met Paulette. Ik meen te weten dat er hier voldoende restaurants zijn om uit te kiezen. Ook hier parkeren we de motoren op een, dit keer, zeer breed trottoir en lopen dan naar het centrum. Het is prachtig weer dus de terrassen zitten vol. We kiezen een restaurant en nemen binnen plaats. Na een uur zijn we weer terug bij de motoren. Terwijl we ons gereed maken om weer verder te reizen, komt er een man met een hond naar ons toe. Hij heeft ons lopen zoeken, zegt hij. Wij kijken verbaasd naar hem en hij vertelt verder: de plaatselijke BOA bekeurt hier elke dag auto’s die hier langs de kant van de weg staan omdat er hier een verbod tot stilstaan geldt. Volgens hem is het een goudmijn voor de gemeente, want hij schat dat er hier elk uur gemiddeld tien bekeuringen uitgedeeld worden. De BOA had ook ons een ticket willen geven van €35,00 elk, omdat we daar op het trottoir niet mogen staan. Maar hij was voor ons opgekomen: Die mensen komen helemaal uit Nederland om onze stad te bezoeken, parkeren op een plek waar niemand last van ze heeft, dus waarom bekeuren?

Geen idee of hij het per plekke verzint of dat het echt zo is gebeurd, maar we bedanken hem hartelijk en hij gaat met een zichtbaar goed gevoel naar huis met zijn hond. Wij stappen op, want deze pauze duurde een uur en we willen vandaag op tijd thuis zijn. We koersen naar het dichtstbijzijnde tankstation, want ik weet niet of we anders het geplande Hamminkeln halen om daar nog een keer te tanken voordat we Nederland in rijden.

Vanaf het tankstation moeten we rechtsaf slaan, maar ik zit niet op te letten, ik heb geen stembegeleiding meer(!) en rijd rechtdoor. Bij het eerstvolgende verkeerslicht dan maar een u-bocht in de route schuiven.

De verkeersdrukte wordt vanaf hier alleen maar meer, net als de verkeerslichten. De enkele mooie bochtige wegen worden hier doodbeveiligd met een maximumsnelheid van 50 km/u. De volgende keer plan ik al onder Wuppertal een punt in om de Autobahn naar Nederland te nemen.

Onder Essen kruisen we de Autobahnen 44 en 52 en nemen dan Autobahn 40 naar het knooppunt Oberhausen. Op de A40 worden we al middels matrixborden gewaarschuwd dat het erg druk is op de A3 naar Nederland, gevaar voor files! We besluiten het tanken in Hamminkeln acherwege te laten en direct door te rijden naar huis.

Helaas staat het al voor knooppunt Oberhausen vast. In Duitsland is het niet toegestaan om tussen de files door te rijden als motorrijder, maar Ton heeft daar maling aan, ik besluit hem dan maar te volgen. Zo komen we langzaam maar zeker op Autobahn 3, die ook helemaal vol staat. Ook hier rijden we tussen de file door, maar Ton ziet gelukkig op tijd de politieauto die ook in de file staat. We blijven even keurig in de file rijden, tot de politieauto de file via de vluchtstrook verlaat met zwaailichten aan. Op een gegeven moment splitsen de rijstroken zich in banen tussen betonnen vangrails, dus tussen de file door rijden is geen optie meer.

Dan staat het verkeer op onze rijstrook ineens stil. In de tweede rijstrook rijden al die auto’s die we, door in de file illegaal tussen de rijstroken door te rijden, ingehaald hebben, ons voorbij. We hebben per ongeluk duidelijk de verkeerde rijstrook gekozen. Wanneer na enige tijd het verkeer op onze rijstrook weer gaat rijden, zien we de oorzaak. Er is een vrachtwagen stilgevallen en we worden nu via een paar weggeschoven betonnen vangrails over de vluchtstrook geleid door de politie.

Als we de Baustelle gepasseerd zijn, kunnen we eindelijk gas geven. De Duitse A3 gaat over in de Nederlandse A12 waar het na de A18 lekker druk op is, maar in de richting van Duitsland nog veel drukker! De vakanties zijn begonnen! Vooral bij Arnhem staat zo’n beetje alles vast, terwijl het op onze route naar de A30 lekker doorrijdt.

Zo blijft het doorrijden en komen we om kwart voor vijf in Barneveld aan. We stoppen bij een bushalte om elkaar te bedanken voor de geslaagde motortoer. We hebben al een afspraak staan voor over een week, dan zullen we het er nog maar eens over hebben met onze echtgenotes erbij. Ton rijdt door naar huis, ik sla af en sta twee minuten later op de oprit van ons huis, waar Paulette me al op staat te wachten.

Vandaag hebben we 5 ¾ uren gereden, 2 ½ uren stil gestaan en 337 km afgelegd op de motor.

Gedurende de afgelopen vijf dagen hebben we totaal 1670 km afgelegd.