Vanmorgen hebben we geen haast, want we hebben gisteren meer dan genoeg gedaan voor twee dagen tegelijk. Na het ontbijt lopen we eerst naar de grote “Diellas” supermarkt, die hier vlakbij aan de grote weg ligt. We halen weer een voorraad water en wat cola en brengen die naar onze kamer. Vervolgens pakken we onze rugzak en stoppen daar een filmcamera, sandalen, wandelgps, en anderhalve liter water in. De sandalen zaten mij vanmorgen niet lekker vanwege viezigheid, die ontstaan is door transpiratie en stof van de wegen en paden van gisteren. Dit zorgde voor irritatie op twee plekken op mijn voeten, dus kies ik nu even voor mijn teenslippers. De viezigheid heb ik er in de wasbak afgewassen en daarna goed afgespoeld met warm water. Daarna uit laten lekken en in een plastic zak gedaan.

Even later vertrekken we naar het zuiden richting Kerkyra. Paulette rijdt dus kan ik haar mooi om de grote stad met haar drukke verkeer leiden, door met behulp van OsmAnd te navigeren. We willen niet in de stad zijn, maar ten zuiden van de luchthaven, want daar schijn je op spectaculaire wijze de binnenkomende vliegtuigen te kunnen zien landen.

Paulette parkeert de auto bij het dorp Perama, ten zuiden van Kerkyra. Ik probeer de nog vochtige sandalen, maar ze blijven de kaal geschuurde plekjes op mijn voeten irriteren. De teenslippers gaan weer aan. We lopen dan terug naar de pier die in de monding van de baai bij de luchthaven is aangelegd. Net voordat we de weg waarop we lopen verlaten willen om het straatje naar de pier in te slaan, stopt er een bus. Alle passagiers worden hier gedumpt, met de bedoeling dat ze over de pier naar de overkant gaan lopen. Zo lopen we in een stroom van toeristen mee de pier op. Het is hier niet moeilijk om een vliegtuig te spotten die gaat landen, want ze arriveren hier strak achter elkaar. En ja, het is een spectaculair gezicht om zo’n joekel vlak over je vliegend te zien landen. We blijven in het midden van de pier een poosje staan en ik film meerdere landingen.

Aan de andere kant van de pier, is een grote parkeerplaats, een restaurant en een kerkje dat op een mini-eiland staat dat ook weer via een (veel kortere) pier te bereiken is. Dit eiland wordt het muizeneiland genoemd. Waarschijnlijk vanwege de grootte ervan. Ook daar nemen we een kijkje en lopen dan weer via de pier, via dezelfde route terug naar de auto.

De volgende bestemming is nog iets meer zuidelijker: Benitses. Het is maar een stukje rijden, dus al snel parkeert Paulette de auto en gaan we te voet verder. We lopen eerst een rondje door het dorpje en kopen dan bij een bakker een krokant vers brood en bij de supermarkt een potje pesto en een blikje tonijn. In een parkje op een bankje in de schaduw snijd ik het brood aan en geven zo vorm aan onze lunch. Op de lucht van de olie uit het blikje tonijn (de olie hadden we in het gras laten lopen) komen twee katten af. Paulette kan het niet laten en doopt stukjes brood in de restanten van de tonijn(olie) en voert zo de katten, die het smeuïge brood wel waarderen. Echter, wanneer de tonijn op is, laten ze het brood liggen. Helaas is de pesto minder van smaak dan dat Paulette op rekende, eigenlijk is het zo zout dat het niet te eten is. Ze gooit het potje dan ook weg.

Na de lunch lopen we nog een rondje door het dorp, om te zien of we de therme uit de Romeinse tijd kunnen vinden die zich achter het dorp moet bevinden. Om daar te komen, moeten we wel een stukje omhoog. In eerste instantie lopen we ook nog op het verkeerde pad, maar “beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald” zou mijn moeder zeggen. De therme lijkt te zijn verdwenen of in ieder geval op dit moment niet te vinden door de bouw van een gigantisch groot hotel. We lopen terug naar de auto.

Paulette rijdt nog verder naar het zuiden, nog steeds de kustweg volgend. Een heel stuk verder arriveren we in een iets grotere plaats, genaamd: Moraitika. Bij de eerste de beste apotheek lopen we naar binnen om pleisters voor mijn voeten te halen en iets van een oogdouche of zo. Paulette heeft sinds eergisteren last van een ontstoken oog. Ze heeft de boel redelijk onder controle door veel te deppen met een koude zakdoek, maar over is het nog niet.

We moeten lang wachten tot de twee klanten voor ons, geholpen zijn. Vooral de Duitse dame direct voor ons had nogal wat wensen over een vitamine B3 of B5 die haar zouden moeten helpen. De apotheekster heeft echter alleen vitamine B12, maar na veel vijven en zessen zegt ze de de dame toe dat ze haar best zal doen om morgenmiddag de andere B-vitamines in huis te hebben.

De pleisters hadden we zelf al gevonden en gelukkig heeft de apotheekster een flesje oogdruppels voor haar die zouden moeten ontsmetten en de bacterie moeten doden. Nog in de apotheek druppel ik de ogen van Paulette, want het andere oog begon ook al te “branden”.

Daarna lopen we nog een stukje door de winkelstraat, maar Paulette heeft last van haar nier en is moe, dus zien we af van de afdaling naar het centrum van het dorp.

We rijden ongeveer dezelfde weg terug naar Gouvi, in ieder geval de stad Kerkyra vermijdend. Geen slecht idee als we zien hoe druk het op de weg is die we verlaten om om de stad te rijden.

Wanneer we bij het hotel aankomen, trekken we onze badkleding aan en gaan even zwemmen in het zwembad van het hotel. Nadat we uitgespeeld zijn met de bal en het net, gaan we het bad uit. Paulette gaat ontspannen met een boek op een ligbed. Ik heb mijn laptop meegenomen en begin met het plannen van een route voor een klant in Nederland. Ik was al begonnen, maar het wordt tijd dat ik de route aflever. Ik ben nog niet eens zo erg lang bezig als ik zie dat de accu het einde van de middag niet gaat halen. Ik had al gezien dat je op het terras kunt zitten onder bereik van een wandcontactdoos, ook wel stopcontact genoemd. Ik neem daar plaats, plug de voeding van de laptop in en ga verder met het plannen totdat ik tevreden ben.

Wanneer ik de laptop niet meer nodig heb, keer ik terug naar Paulette en verzend de route met behulp van mijn smartphone. Dit gaat echter niet zonder slag of stoot, want via WhatsApp lukt het niet. Dan maar via e-mail, maar dan moeten de bestanden wel in de speciale “Download”-map geplaatst worden anders kan het e-mailprogramma ze niet vinden.

Mijn klant vraagt daarna om een kaartje met de route er op afgebeeld. Ook dat moet met mijn smartphone lukken. Het kost even wat handelingen, maar ook dat gaat goed. De klant is tevreden en vraagt wat de kosten zijn. Ik antwoord dat een route zonder overnachting gratis is. Hij wil toch graag wat financieel terugdoen en biedt aan een biertje voor me te kopen. Ik antwoord dat die hier € 3,50 kosten en tot mijn blijde verbazing maakt hij het bedrag drie maal over met de toevoeging dat ik er dan in de vakantie nog eens een kan nemen. Toch fijn zo’n tevreden klant.

Het is tijd om ons te gaan douchen voor het avondeten. Paulette heeft weer meer last van nierpijn, dus doen we de rest van de avond alles op haar tempo. Ik drink op de kamer alvast een alcoholvrij biertje tegen de dorst. We lopen naar pizzeria Leon, die niet ver van het hotel ligt en bestellen daar wat te eten en te drinken. We maken het daar niet laat. Op onze kamer gaat Paulette direct naar bed, liggend drinkt ze haar koffie, leest ze haar boek en bedient ze haar telefoon.

Ik ga zittend in bed weer verder met het noteren van onze bezigheden van vandaag. Tegen de tijd dat Paulette haar ogen dicht wil doen, druppel ik ze eerst nog even.